أَلَمۡ

تَرَ

إِلَى

ٱلۡمَلَإِ

مِنۢ

بَنِيٓ

إِسۡرَٰٓءِيلَ

مِنۢ

بَعۡدِ

مُوسَىٰٓ

إِذۡ

قَالُواْ

لِنَبِيّٖ

لَّهُمُ

ٱبۡعَثۡ

لَنَا

مَلِكٗا

نُّقَٰتِلۡ

فِي

سَبِيلِ

ٱللَّهِۖ

قَالَ

هَلۡ

عَسَيۡتُمۡ

إِن

كُتِبَ

عَلَيۡكُمُ

ٱلۡقِتَالُ

أَلَّا

تُقَٰتِلُواْۖ

قَالُواْ

وَمَا

لَنَآ

أَلَّا

نُقَٰتِلَ

فِي

سَبِيلِ

ٱللَّهِ

وَقَدۡ

أُخۡرِجۡنَا

مِن

دِيَٰرِنَا

وَأَبۡنَآئِنَاۖ

فَلَمَّا

كُتِبَ

عَلَيۡهِمُ

ٱلۡقِتَالُ

تَوَلَّوۡاْ

إِلَّا

قَلِيلٗا

مِّنۡهُمۡۚ

وَٱللَّهُ

عَلِيمُۢ

بِٱلظَّٰلِمِينَ

٢٤٦

A nuk e ke dëgjuar ti (o Muhamed) se çfarë i tha paria e bijve të Israilit, pas Musait, një profeti të tyre? I tha: “Na dërgo një mbret, që të luftojmë në rrugën e Allahut!” - Profeti u tha: “Po sikur të mos luftoni kur të shpallet lufta?” Ata thanë: “E përse të mos luftojmë në rrugën e Allahut, ne që jemi dëbuar nga atdheu ynë dhe jemi ndarë nga fëmijët tanë?!” Mirëpo, kur u urdhëruan të luftojnë, ata nuk luftuan, me përjashtim të një pakice. Allahu i njeh mirë keqbërësit.