Mara ya mwisho, tuligusia umuhimu wa kuunganisha aya yoyote tunayoi tafakari na zile zinazoitangulia na kuifuatia, pamoja na kuisoma ndani ya muktadha wa sura nzima. Sasa tutazingatia muktadha mpana zaidi wa Qur’ani yote kwa ujumla.

“Ninapaswa kuitazamaje Qur’ani?”

Hili ni jambo la msingi na la wazi: tunapaswa kuiangalia Qur’ani kama ujumbe mmoja uliokamilika na unaojisimamia, kwa kuwa tunaamini ni mazungumzo ya kimungu yenye mshikamano kamili. Kuna dalili nyingi ndani ya maandiko zinazoonyesha kwamba tunapaswa kuunganisha sehemu zake, kama vile swali linalopatikana katika sura moja na jibu lake likapatikana katika sura nyingine. Kwa hiyo, ingawa ni muhimu kuzingatia kwa makini aya moja peke yake, lazima tuliainishe hilo na mtazamo wa jumla.

“Ni hatari gani ya kukosa mtazamo wa jumla?”

Kwa hakika, jambo hili ni chanzo cha kawaida cha makosa katika kutafakari (tadabbur), hata kwa baadhi ya wahubiri maarufu. Huenda mtu akaona jambo fulani katika aya moja, lakini asitambue kwamba aya nyingine inaweka mipaka au inasahihisha hitimisho hilo (wakati Qur’ani yenyewe haina mgongano wowote). Tatizo si Qur’ani, bali ni kusoma kwa sehemu bila kuunganisha ujumbe mzima.

“Kuzingatia ‘desturi’ au ‘mifumo’ ya Qur’ani kunawezaje kunisaidia kutafakari?”

Kwa upande chanya, kuna faida kubwa sana inayopatikana kutokana na kufahamu desturi au mifumo (ʿādāt) ya Qur’ani. Unapoona jambo likijirudia mara kwa mara, unalizoea na kuanza kulitarajia, jambo linalokusaidia kuliweka katika muktadha sahihi. Kwa mfano, unapokuta aya ya ahadi ya thawabu ikifuatiwa na onyo la adhabu, hutashangaa, kwa sababu hilo hutokea mara nyingi sana katika Qur’ani.

Lakini kile kitakachovuta umakini wako na kuamsha tafakari yako zaidi, ni pale unapokutana na jambo linaloonekana kwenda kinyume na desturi ya kawaida. Kwa nini hapa limekuja tofauti? Kwa nini katika sehemu hii mahsusi? Je, inasaidia kuangalia muktadha wa karibu au sura nzima ili kuelewa hekima yake?