Somo na Tafakari

Kuwaacha familia yake jangwani bila chakula wala maji haikuwa mwisho wa kujitoa kwa Ibrahim; ilikuwa mwanzo wa mtihani mkuu zaidi. Mitihani hii ilidhihirisha kujisalimisha kwake, tawakkul yake, na upendo wake kwa Allah.

Hili ni miongoni mwa matukio yanayotikisa nafsi katika historia ya binadamu, mtihani ambao imani inafikia hali yake safi kabisa. Baada ya miaka ya kutamani mtoto, baada ya kumlea Isma’il (AS) kwa upendo na matumaini, baada ya kushiriki naye safari za taabu na ukame wa jangwa, Allah alimwomba Ibrahim arudishe neema hiyo.

Hakuna kitu kinachoonyesha hali ya moyo kuliko kile ambacho uko tayari kukitoa.

Maneno ya Ibrahim yanabaki milele: “Ewe mwanangu mpendwa, nimeona katika ndoto kwamba ninakuchinja.”

Hakuna ukali hapa. Hakuna amri ya kulazimisha. Kuna upole, mashauriano, na upendo. Baba anayejituliza huku akilinda moyo wa mwanawe.

Na Isma’il, kijana mwenye nguvu na uhai, anajibu kwa moyo unaofanana na wa baba yake: “Ewe baba yangu, fanya uliyoamrishwa…”
Si “fanya unachotaka,” bali “fanya anachotaka Allah.”

Waumini wawili. Mioyo miwili. Amri moja. Kujisalimisha kamili.

Qur’ani inaeleza tukio hilo kwa maneno rahisi lakini yenye uzito: “Walipojisalimisha…”
Baba na mwana, pamoja, wanaelekea katika utiifu.

Ibrahim anamuweka Isma’il chini, uso kuelekea ardhini, ili asione macho anayoyapenda zaidi duniani, macho ambayo yangeweza kumfanya asite. Kisu mkononi, moyo wake unatetemeka, lakini imani yake imara.

Na katika kilele cha utiifu, Allah anamwita: “Ewe Ibrahim! Umetimiza amri.”
Allah hakutaka damu; alitaka moyo.

Sadaka yao ikawa Eid yetu. Kujisalimisha kwao kukawa urithi wetu. Mtihani wao ukawa nuru kwa kila muumini anayewahi kuacha kitu anachokipenda kwa ajili ya Allah.

Hii haikuwa utiifu wa hofu; ilikuwa imani iliyojengwa kwa kuona mfano wa baba aliyeishi kujisalimisha kwa uzuri. Kujisalimisha kwa Ibrahim kulimlea Isma’il.

Kisa hiki kimeandikwa katika historia yetu na kuwa sehemu ya ibada zetu. Kila muumini anakumbushwa kujiuliza: ni nini kinachoshindana na mapenzi ya Allah moyoni mwangu? Si kwa kumtoa mtoto, bali kwa kuacha vitu vinavyoshindana na Allah: nafsi, matamanio, uraibu, kiburi, mahusiano, starehe, dhambi, au sifa mbele ya watu.

Funzo kuu: Urithi wa Ibrahim unatufundisha kuwa kile unachokitoa kwa ajili ya Allah hakipotei kamwe. Hurejeshwa kikiwa safi zaidi, kikiwa kimeongezwa, na chenye kudumu. Sadaka ya Eid unayoiona leo ni alama hai ya ukweli huu.

Hadithi ya Mtume (rehema na amani zimshukie)

“Anapokufa mwanaadamu, matendo yake hukoma isipokuwa matatu: sadaka ya kudumu, elimu yenye manufaa, au mtoto mwema anayemuombea.”
(Sahih Muslim 1631)

Usisome tu, bali tenda…

Hatua:
Tafakari leo kuhusu kitu kimoja kinachoshikilia moyo wako mbali na Allah — kitu kinachoshindana na upendo wako Kwake. Kiandike. Kitaje. Kisha muombe Allah akupe nguvu ya kukiacha, kama Ibrahim alivyomweka chini aliyempenda zaidi. 

Kwa nini hii ni muhimu:
Inafichua “masanamu” yaliyofichika moyoni
Inaongeza tawakkul (kumtegemea Allah)
Inakufundisha kumchagua Allah hata pale inapouma

Dua

رَبِّ اجْعَلْنِي مُقِيمَ الصَّلَاةِ وَمِنْ ذُرِّيَّتِي رَبَّنَا وَتَقَبَّلْ دُعَاءِ

Rabbi ij‘alnī muqīma ṣ-ṣalāti wa min dhurriyyatī, rabbanā wa taqabbal du‘ā’.

Mola wangu Mlezi! Nijaalie niwe mwenye kushika Swala, na katika dhuriya zangu pia. Ewe Mola wetu Mlezi, na ipokee dua yangu.
(Qur’ani 14:40)

Tafakari hili

Ni kitu gani kimoja unachokipenda sana ambacho, kama Allah angekuamuru ukiaache, kingefichua hali halisi ya moyo wako?